Revelation 7 — Greek (Textus Receptus)

1 καὶ μετὰ ταῦτα εἶδον τέσσαρας ἀγγέλους ἑστῶτας ἐπὶ τὰς τέσσαρας γωνίας τῆς γῆς κρατοῦντας τοὺς τέσσαρας ἀνέμους τῆς γῆς ἵνα μὴ πνέῃ ἄνεμος ἐπὶ τῆς γῆς μήτε ἐπὶ τῆς θαλάσσης μήτε ἐπί πᾶν δένδρον

2 καὶ εἶδον ἄλλον ἄγγελον ἀναβάντα ἀναβαίνοντα ἀπὸ ἀνατολῆς ἡλίου ἔχοντα σφραγῖδα θεοῦ ζῶντος καὶ ἔκραξεν φωνῇ μεγάλῃ τοῖς τέσσαρσιν ἀγγέλοις οἷς ἐδόθη αὐτοῖς ἀδικῆσαι τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν

3 λέγων μὴ ἀδικήσητε τὴν γῆν μήτε τὴν θάλασσαν μήτε τὰ δένδρα αχρις οὗ σφραγιζωμεν σφραγίσωμεν τοὺς δούλους τοῦ θεοῦ ἡμῶν ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν

4 καὶ ἤκουσα τὸν ἀριθμὸν τῶν ἐσφραγισμένων ρμδ χιλιάδες εσφραγισμενοι ἐκ πάσης φυλῆς υἱῶν ἰσραήλ

5 ἐκ φυλῆς ἰούδα ιβ χιλιάδες εσφραγισμενοι ἐκ φυλῆς ρουβην ιβ χιλιάδες εσφραγισμενοι ἐκ φυλῆς γάδ ιβ χιλιάδες εσφραγισμενοι

6 ἐκ φυλῆς ἀσήρ ιβ χιλιάδες εσφραγισμενοι ἐκ φυλῆς νεφθαλείμ ιβ χιλιάδες εσφραγισμενοι ἐκ φυλῆς μανασσῆ ιβ χιλιάδες εσφραγισμενοι

7 ἐκ φυλῆς συμεών ιβ χιλιάδες εσφραγισμενοι ἐκ φυλῆς λευΐ ιβ χιλιάδες εσφραγισμενοι ἐκ φυλῆς ἰσαχάρ ιβ χιλιάδες εσφραγισμενοι

8 ἐκ φυλῆς ζαβουλών ιβ χιλιάδες εσφραγισμενοι ἐκ φυλῆς ἰωσήφ ιβ χιλιάδες εσφραγισμενοι ἐκ φυλῆς βενιαμίν ιβ χιλιάδες εσφραγισμενοι

9 μετὰ ταῦτα εἶδον καὶ ἰδού ὄχλος πολύς ὃν ἀριθμῆσαι αὐτὸν οὐδεὶς ἠδύνατο ἐκ παντὸς ἔθνους καὶ φυλῶν καὶ λαῶν καὶ γλωσσῶν ἑστῶτες ἐνώπιον τοῦ θρόνου καὶ ἐνώπιον τοῦ ἀρνίου περιβεβλημένοι στολὰς λευκάς καὶ φοινικες ἐν ταῖς χερσὶν αὐτῶν

10 καὶ κράζοντες φωνῇ μεγάλῃ λέγοντες ἡ σωτηρία τῷ θεῷ ἡμῶν τῷ καθημένῳ ἐπὶ τοῦ θρόνου τοῦ θεοῦ ἡμῶν καὶ τῷ ἀρνίῳ

11 καὶ πάντες οἱ ἄγγελοι εστηκεσαν κύκλῳ τοῦ θρόνου καὶ τῶν πρεσβυτέρων καὶ τῶν τεσσάρων ζῴων καὶ ἔπεσον ἐνώπιον τοῦ θρόνου ἐπὶ πρόσωπον αὐτῶν καὶ προσεκύνησαν τῷ θεῷ

12 λέγοντες ἀμήν ἡ εὐλογία καὶ ἡ δόξα καὶ ἡ σοφία καὶ ἡ εὐχαριστία καὶ ἡ τιμὴ καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ ἰσχὺς τῷ θεῷ ἡμῶν εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων ἀμήν

13 καὶ ἀπεκρίθη εἷς ἐκ τῶν πρεσβυτέρων λέγων μοι οὗτοι οἱ περιβεβλημένοι τὰς στολὰς τὰς λευκάς τίνες εἰσίν καὶ πόθεν ἦλθον

14 καὶ εἴρηκα αὐτῷ κύριέ σὺ οἶδας καὶ εἶπέν μοι οὗτοί εἰσιν οἱ ἐρχόμενοι ἐκ τῆς θλίψεως τῆς μεγάλης καὶ ἔπλυναν τὰς στολὰς αὐτῶν καὶ ἐλεύκαναν στολὰς αὐτῶν αὐτὰς ἐν τῷ αἵματι τοῦ ἀρνίου

15 διὰ τοῦτό εἰσιν ἐνώπιον τοῦ θρόνου τοῦ θεοῦ καὶ λατρεύουσιν αὐτῷ ἡμέρας καὶ νυκτὸς ἐν τῷ ναῷ αὐτοῦ καὶ ὁ καθήμενος ἐπὶ τοῦ θρόνου σκηνώσει ἐπ’ αὐτούς

16 οὐ πεινάσουσιν ἔτι οὐδὲ διψήσουσιν ἔτι οὐδὲ μὴ πέσῃ ἐπ’ αὐτοὺς ὁ ἥλιος οὐδὲ πᾶν καῦμα

17 ὅτι τὸ ἀρνίον τὸ ἀνὰ μέσον τοῦ θρόνου ποιμανεῖ αὐτούς καὶ ὁδηγήσει αὐτοὺς ἐπὶ ζωσας πηγὰς ὑδάτων καὶ ἐξαλείψει ὁ θεὸς πᾶν δάκρυον ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν